Antonin Gadal


ANTONIN GADAL (1877-1962)

 Antonin Gadal urodził się w Tarascon, w sercu regionu Sabartez, będącym kolebką pirenejskiego kataryzmu. Od wczesnej młodości przyjaźnił się on z mieszkającym w sąsiednim domu Adolfem Garrigou (1802-1897), historykiem, z którym łączyła go miłość do historii ich regionu oraz spuścizny, którą pozostawili Katarzy. Przez wiele lat pracował z Garrigou, jako uczeń i prywatny sekretarz. Nazywał go „Papa Garrigou”, lecz niejednokrotnie także „Mistrzem” oraz „Patriarchą Sabartez”. Kiedy wzrok niemalże stuletniego nauczyciela był już słaby, Gadal czytał mu na głos oraz spisywał dyktowane przez niego teksty. Wspólnie dokonywali rekonstrukcji wydarzeń, które miały miejsce 700 lat wcześniej, kiedy groty Ussat-Ornolac w dolinie Ariège były promieniującym centrum wtajemniczenia, skąd katarscy Parfaits (Doskonali), złożywszy ofiarę ze swego życia i zdobywszy nowe, prawdziwe Życie, rozchodzili się by udzielać ludziom „cudownych pocieszeń z Betlejem”.

 Po śmierci Garrigou, Gadal przejął trudne zadanie „strażnika i opiekuna katarskich sanktuariów” i tajemnic regionu. Był nauczycielem w szkole, lecz jednocześnie pracował w lokalnej izbie turystycznej, prowadząc dalsze badania w jaskiniach oraz oprowadzając po nich turystów. Miał w swej pieczy szereg mniejszych grot oraz Lombrives – największą jaskinię w Europie, która w czasach Katarów służyła jako kościół, gdzie wierni (credentes) zbierali się na prowadzone przez Doskonałych nabożeństwa.

 Gadalowi nie chodziło jednakże jedynie o badania historyczne. Wiedział, iż wiedza, która nie znajduje przełożenia na praktykę życiową stanowić może dla człowieka jedynie balast i być zaczynem niekończących się akademickich dyskusji. Pragnął on odsłonić istotę katarskiego ruchu – pierwotne, czyste Chrześcijaństwo, Kościół Miłości, Kościół Parakleta. We wstępie do swej książki Na Drodze do Świętego Graala, opisującej katarski proces wtajemniczenia, Gadal pisze:

 „Podziemne galerie stopniowo, lecz tylko powierzchownie, ujawniają to, co słyszały i widziały; do dziś jeszcze pewne zakątki kryją niewyjaśnione tajemnice. «Port pirenejskiego kataryzmu» sięga daleko. Jego zawiła historia przez całe stulecia była niemal nieznana, gdyż wtedy jeszcze godzina nie wybiła; wawrzyn nie zakwitł ponownie.
 Teraz nadszedł czas, albowiem we wszystkich częściach starej Europy wybiła godzina obudzenia Świętego Graala. Sabartez budzone jest ze snu tymi pełnymi sił tonami: pełnym rozmachu szlachetnym zapałem Czystych na drodze Miłości, Piękna, Dobra, na wiecznej drodze do Świętego Graala.
 O drogi Patriarcho! Wielkie będzie twe szczęście, nic bowiem nie zginęło z twej nauki, która przyszła do nas od dawnych Wielkich Mistrzów.”

 Gadal stale wskazywał na powiązania pomiędzy duchowością Katarów a wyzwalającą, gnostyczną nauką poprzedzających ich czasów. Odwiedzającym groty opowiadał o poszczególnych etapach procesu wtajemniczenia, które kandydat odbywał w kolejnych jaskiniach, zanim nastąpiło prawdziwe uwolnienie od materii i nowy Parfait mógł przyjąć swe święcenia, stojąc w wykutym w skale pentagramie w grocie Betlejem.

 W roku 1956 Gadal spotkał Jana van Rijckenborgha i Catharose de Petri, duchowych przywódców Lectorium Rosicrucianum. Było to radosnym ukoronowaniem jego poszukiwań gdyż, po kontakcie z wieloma, którzy szukali jedynie legendarnych skarbów, zobaczył w nich godnych spadkobierców dziedzictwa, które pozostawili Katarzy, kontynuatorów gnostycznej pracy wyzwolenia. I tak prawdziwy skarb Braterstwa Katarów oddany został do dyspozycji Młodemu Gnostycznemu Braterstwu. Przypieczętowaniem tego związku w materii jest odsłonięty 5 maja 1957 roku w Ussat-les-Bains pomnik Trójprzymierza Światła.

 Spotkanie z Gadalem stanowiło potężny impuls dla założycieli Szkoły. To właśnie na południu Francji otrzymali oni duchowe wsparcie Braterstwa pozwalające im stworzyć Szkołę Wewnętrzną – pierwszy etap Szkoły Misteriów Nowoczesnego Różokrzyża, prowadzący uczniów, podobnie jak miało to miejsce w Braterstwie Katarów, do świadomego roztworzenia samoutwierdzającej się osobowości w siłach Ducha.

Antonin Gadal do konca swojego życia pozostał w bliskim kontakcie zeSzkołą Złotego Różokrzyża - jego książki Na drodze do Świętego Graala oraz Dziedzictwo Katarów  zostały wydane przez Rozekruis Pers.