Catharose de Petri

Catharose de Petri urodziła się w roku 1902 w Rotterdamie jako Henriette Stok-Huyser. Na temat jej dzieciństwa niewiele wiemy, gdyż ona sama niewiele o sobie mówiła i była nadzwyczaj skromna. Jednakże pewnego razu powiedziała, że już od najmłodszych lat była świadoma swego zadania życiowego, toteż nie może dziwić, że już w wieku 28 lat, tj. w roku 1930, przyłączyła się do pracy duchowej Jana van Rijckenborgh’a i jego brata, Zwier Willem Leene.

 W następujących latach Catarose de Petri miała stać się najbliższą i najważniejszą współpracownicą Jana van Rijckenborgh’a. W ciągu dziesiątek lat oboje budowali „z niczego” – jak to raz wyraziła, Szkołę Różokrzyża, aby stała się transfigurystyczną Szkołą Duchową, taką, jaka dziś występuje w 36 krajach świata. Również wspólnie napisali szereg książek, w których przedstawili i objaśnili spuściznę myśli gnostycznej wielu stuleci w sposób zrozumiały dla ludzi naszych czasów.

I również wspólnie zrobili bardzo ważny krok do przodu w rozwoju duchowym, a przez to także w rozwoju Szkoły Różokrzyża, gdy w roku 1956 spotkali się z Antoine Gadal (1877 – 1962) w Ussat-les Bains na południu Francji. To spotkanie doprowadziło do ścisłego związku z dziedzictwem duchowym Braterstwa Katarów, którego utrzymanie w stanie żywym Antoine Gadal uczynił zadaniem swojego życia.

Po śmierci Jana van Rijckenborh’a w roku 1968 Catarose de Petri kontynuowała tę pracę i w międzyczasie kierowała Międzynarodową Szkołą Różokrzyża, wspierana przez gremium długoletnich uczniów, aż do swojej śmierci w roku 1990.

Jej działalność autorska była całkowicie skierowana na nauki Gnozy hermetycznej i na filozofię Różokrzyżowców. Dzięki swym dziełom Catarose de Petri dała człowiekowi otwartemu na sprawy duchowe wiele wartościowych wskazówek dotyczących praktyki życia codziennego, jak również i jego drogi duchowej. Na pierwszym planie zawsze stawiała oczyszczenie serca jako nieodzowny warunek do kroczenia Ścieżką rozwoju duchowego oraz wskazała swym czytelnikom na ten proces, który przebiega równolegle i który katarzy nazwali endurą, a którym jest całkowite roztworzenie się ”JA” w powstawaniu nowej Duszy.