Jan van Rijckenborgh

Jan van Rijckenborgh (właściwe nazwisko - Jan Leene) urodził się w mieście Haarlem, w Holandii, w 1896 r. Już od najmłodszych lat wyróżniał się silnym poczuciem sprawiedliwości, które stało się bodźcem do podjęcia intensywnego poszukiwania prawdy i sensu wszelkiego życia. Oczywisty rozdźwięk pomiędzy wiarą kościoła, a praktyką życiową, który młody Rijckenborgh tak często dostrzegał zarówno u teologów, jak i u wiernych, coraz bardziej oddalał go od kościoła reformowanego, do którego należeli jego rodzice i doprowadził do kontaktu z profesorem dr A.H. de Hartogh’em (1869 -1938).

Ten wolnomyślicielski kaznodzieja często odwoływał się do spuścizny myślowej Jakuba Böhme’go, którego hermetyczne pojęcie dwóch ładów natury zainspirowało także Jana van Rijckenborgh’a. W 1924 roku, wraz ze swym bratem Zwier Willem Leene, wstąpił do stowarzyszenia Rosicrucian Fellowship, założonego przez Maxa Heindla w 1909 r., a w 1929 r. obu braciom powierzono kierownictwo holenderskiej filii Rozekruisers Genootschap.

Tu Jan van Rijckenborgh poznał Manifesty Różokrzyżowców oraz prace Paracelsusa i Comeniusa. W 1930 r. do braci Leene dołączyła Henriette Stok-Huyser (1902 – 1990), która później przyjęła nazwisko Catharose de Petri. Ich dalsze wspólne poszukiwanie duchowe doprowadziło do tego, że w 1935 r. cała trójka odeszła od Rosicrucian Fellowship. W ten sposób Jan van Rijckenborgh, wraz ze swymi dwoma towarzyszami, założył w Haarlemie Międzynarodową Szkołę Złotego Różokrzyża. 

W bibliotece British Library w Londynie van Rijckenborgh natknął się m.in. na dzieło Johanna Valentina Andreae – „Rei publicae christianopolitanae descriptio” w tłumaczeniu na język angielski, które pozwolono mu zatrzymać. Do tej pracy napisał komentarz, który wydał, wraz z własnym tłumaczeniem tego dzieła na język holenderski, pod tytułem „Christianopolis.” Następnie przetłumaczył Manifesty Różokrzyżowców: Fama Fraternitatis, Confessio Fraternitatis i Alchemiczne Zaślubiny Christiana Różokrzyża na język holenderski.W tych dziełach znalazł to, co nurtowało także i jego, a mianowicie: wezwanie do ogólnej reformacji, która miała na celu przede wszystkim fundamentalną przemianę człowieka.

W latach II Wojny Światowej (1940 – 1945) Szkoła Różokrzyża w  Holandii została zamknięta przez okupanta niemieckiego, a wszelkie aktywności tej wspólnoty zostały zabronione. W tym okresie Jan van Rijckenborgh zagłębił się w Corpus Hermeticum (nauki gnostyczne Hermesa Trismegistosa), w pisma manichejczyków i innych grup gnostycznych, a także zajmował się historią katarów. 

W 1956 r. praca Jana van Rijckenborgh’a i Catharose de Petri otrzymała nowy impuls, który pojawił się wyniku kontaktu z Antoine Gadal (1877 – 1962), będącym strażnikiem spuścizny katarów we Francji; oboje związali się wówczas ze skarbem duchowym tej wspólnoty wiernych, która została rozbita przez inkwizycję.

Jan van Rijckenborg’h zmarł w roku 1968. Zostawił po sobie 40 książek, które napisał częściowo we współpracy z Catharose de Petri. Człowiek poszukujący prawdy i uwolnienia znajdzie w jego pracach skarbnicę wskazówek i pomocy do pójścia drogą duchową.